เด็กมีปัญหา

posted on 15 Jun 2009 23:00 by kaokame

หนูเป็นเด็กมีปัญหา

หนูไม่มีพ่อตั้งแต่เกิด พ่อหนูไปมีเมียน้อย

5 ปีกว่าที่หนูโดนล้อว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ เป็นลูกที่พ่อไม่รัก

แม่หนูขายหวยใต้ดิน หนูถูกปล่อยให้อยู่บ้านคนเดียวเป็นวันๆตั้งแต่อายุ 6 ขวบ

แล้วหนูก็โดนล้อเรื่องแม่ขายหวยด้วย

บ้านหนูไม่มีเงินซื้อทีวีไว้ดูละครหลังข่าว ไม่มีเงินซื้อขนมถุงๆมากิน

แม่หนูไม่เคยทำกับข้าว และไม่เคยสอนหนูในเรื่องต่างๆที่ควรสอน

แม่หนูเคยถูกส่งไปรักษาอาการทางจิต เพราะคิดมากเรื่องพ่อ
.
.
.
หนูจะไม่รู้ว่าเลยว่าหนูควรทำหรือไม่ควรทำอะไรถ้าขาดอาจารย์แม่ที่รักและเอ็นดูหนู

หนูไม่รู้ว่าจะไปเล่นกับใครเพราะหนูมันจนไม่มีใครคบ เพื่อนคนสำคัญของหนูคือหนังสือ

แล้วหนูก็เริ่มรู้ว่า ห้องสมุดคือครูของหนู คือคำสอนของแม่ คือโลกกว้างที่หนูพอหาได้
ด้วยสองมือจนๆของเด็กคนหนึ่ง

หนูรู้จักวิธีหุงข้าวจากในหนังสือ และได้ลองทำจริงตอนถูกแม่ทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวจนอดโซ

หนูได้สนุกจนลืมที่จะร้องให้ยามแม่ไม่กลับบ้านจากกองหนังสือใบ้หวยที่มีนิยายกับสารคดีเหลือเชื่อให้อ่าน

ตอนเด็กหนูได้เรียนรู้การอยู่คนเดียวโดยไม่เหงา

โตขึ้นหน่อยหนูได้เรียนรู้การใช้ชีวิตโดยไม่น้อยใจกับการที่ตัวเองเกิดมาแบบขาดๆ
.
.
.
เข้ามัธยมใหม่ๆหนูกลายเป็นคนไม่เอาสังคม 

หนูได้เรียนรู้การใช้ชีวิตจากอาจารย์แม่คนที่สอง และเรียนรู้ที่จะเปิดรับคนอื่นมากขึ้น

จนรู้จักที่จะกลับมามองแม่ด้วยสายตาที่เข้มแข็งกว่าเดิม

หนูเรียนรู้การเป็นเสาหลักของครอบครัวตอนมัธยม

แม่หนูหัวเราะและยิ้มมากกว่าเดิม  หลังจากเลิกวิ่งหนีตำรวจและเลิกส่งโพยหวย

ถึงรายได้จะแทบไม่มีจากการหันมาขายขนมกับน้ำอัดลมที่หน้าบ้านตัวเองเพราะแทบไม่มีลูกค้า
.
.
.
.
หนูประคองชีวิตและประคองครอบครัวเล็กๆมาเกือบห้าปี

แล้วหนูก็เริ่มมีความหวังเพราะพ่อเริ่มเข้ามา  หนูหวังว่าจะมีคนๆหนึ่งที่หนูสามารถเรียกว่าพ่อ

หนูทำทุกอย่างให้เพื่อให้พ่อภูมิใจเพื่อที่พ่อจะกลับมาหาเราแม่ลูก

ยามว่างก็นั่งจินตนาว่าเวลามีพ่ออยู่ในบ้านจะเป็นยังไง  จะปรนนิบัติพ่อยังไงดี

แล้วจะเรียก "พ่อ" ด้วยน้ำเสียงแบบไหน

แต่หนูเกือบช้าไป พ่อถูกลูกเลี้ยงแทงด้วยมีดที่ท้องตอนหนูอยู่ม.4

แต่เดชะบุญที่พ่อยังให้โอกาสหนูอยู่ พ่อยังไม่ตาย

หนูเริ่มกลัวความไม่แน่นอนและรุกหนักขึ้น หนูไปหาพ่อที่บ้านแม่เลี้ยงบ่อยๆ

จนแม่เลี้ยงรำคาญออกปากไล่แบบยิ่งกว่าหมูหมา

แต่แล้วหนูก็ต้องเรียนรู้คำว่าผิดหวังและสูญเสียตอนม.6 

พ่อเสียหลังที่ไปนอนโรงพยาบาลเป็นเดือนๆจากไปโดยที่หนูไม่ได้ดูใจ
และไม่เคยรู้ข่าวว่าพ่อป่วยเลยสักนิด

แม่แทบกลับมาเสียสติอีกครั้ง และหนูก็อ่อนแอเกินกว่าที่จะเป็นกำลังให้แม่ 

หนูรู้ตอนนี้ว่าร้องให้จนไม่มีน้ำตาให้ไหลมันเป็นอย่างไร

เกือบปีที่หนูแทบจะไม่มีแรงทำอะไร สอบเข้ามหาลัยด้วยทุนที่ได้ตั้งใจเรียนมาตลอด
อย่างกระท่อนกระแท่น

แต่จนแล้วจนรอดหนูเก็ได้เรียนรู้อีกครั้ง  เรียนรู้ที่จะปล่อยวาง

และกลับมาเป็นกำลังใจและพลังของคนที่หนูรักที่สุด

แม่เป็นพลังที่ทำให้หนูสู้ต่อ

และหนูก็มาไกลเกินกว่าที่จะกลับไปให้คนอื่นยัดเยียดคำว่า "เด็กมีปัญหา" ให้ อย่างที่ได้รับตอนเด็ก

ทั้งๆที่หนูไม่ได้เป็นและก็ไม่เคยรู้ความหมายของมัน

Comment

Comment:

Tweet

จริงหรอ? ฮู๊วว

อ่านแล้วกินใจมากคะbig smile

#3 By cocoa with you on 2009-06-20 18:47

เราคือใคร เราเป็นอะไรเรารู้ตัวเองดี..
ไม่รู้เป็นเรื่องจริงป่าว ถ้าแต่งก็แงได้ดีหล่ะ...ชอบ

ชีวิตได้มาไม่เท่ากัน แต่เราจะเป็นอะไร อยู่ที่เราจะเลือก ดีไม่ดี ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคำพูดคนอื่น....

ภูมิใจที่เราได้มาแค่นี้ เกิดมาแบบนี้ แต่เรายังดีได้ซะซิ

#2 By นาย ช บ า on 2009-06-16 18:17

อุ๊......จี๊ดเลย...Hot! Hot! Hot!

#1 By robocon on 2009-06-16 10:58