กระดูกชิ้นที่ 1 คำสัญญา
คำสัญญามันพูดง่าย แต่เชื่อมั้ยว่าทำยากโค-ตะ-ระ
อย่าให้คำสัญญากับใครๆถ้าตัวเองไม่เชื่อในคำสัญญานั้น
คำสัญญาไม่ใช่ทางแก้ที่พูดไปส่งๆเพื่อให้จบปัญหา
ส่วนตัวไม่ค่อยได้สัญญากับใครเท่าไหร่ เพราะรู้ว่าทำไม่ได้
แค่สัญญากับตัวเองแล้วทำไม่ได้ก็อายตัวเองเกินพอ
ทำยังไง ทำไงถ้าไม่อยากสัญญากับใคร ?
ตอบ เคส1 ถ้าคุณสัญญาไม่ได้เพราะทำไม่ได้จริงๆก็พูดไปตรงๆ "กุทำไม่ได้โว้ย"
เคส2 ถ้าคุณไม่แน่ใจ ก็รีบออกตัวไปเลยว่า "ขอโทษนะ ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้น่ะ"
การตอบไม่ต้องรักษาน้ำใจ กระบิดกระบวนชักแม่น้ำทั้งห้า พูดไปตรงๆเลย
เชื่อเถอะว่าการผิดสัญญามันทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายกว่าคำปฏิเสธแบบตรงๆจริงใจๆกว่าเยอะ
กระดูกชิ้นที่ 2 ปัญหาชาวบ้าน
ปัญหาใครเป็นคนก่อให้คนนั้นแก้เอง อย่าไปแสดงน้ำใจแบบบ้าๆแก้ปัญหาให้คนอื่น
คุณเป็นพระเจ้าเรอะถ้าไม่ใช่ก็อย่าแม้แต่จะคิด
มาถึงตรงนี้เริ่มคิดว่า "เจ้าของบล็อกนี้แล้งน้ำใจโคตร" ไม่ใช่การแสดงน้ำใจน่ะ ไม่ใช่วิธีการวิ่งชนอย่างเดียว
แนะนำน่ะ แนะนำ ถ้าเพื่อนมีปัญหาจงแนะนำและให้กำลังใจ คอยอยู่ข้างๆช่วยอะไรที่พอทำได้
กรณีตัวอย่าง คนๆหนึ่งได้ผูกเงื่อนเชือกขึ้นมาแล้วเกิดแก้ไม่ออก เพื่อนของคนๆนั้นก็แสนดีอาสาจะแก้เงื่อนเชือกให้
สุดท้ายเงื่อนนั้นก็แน่นกว่าเดิมจนไม่สามารแก้ได้เลยตลอดไป
ไม่มีใครรู้วิธีแก้ปัญหามากไปกว่าคนทำให้ปัญหานั้นเกิดอีกแล้ว
กระดูกชิ้นที่ 3 แกว่งปากหาเสี้ยน
ปากว่าง คันปาก อยากพูด โปรดเก็บอาการและกลั่นกรองคำพูดผ่านสมองทุกครั้งก่อนจะพ่นอะไรออกไป
บางครั้งการเงียบมันก็ฉลาดกว่าในบางกรณี
มีมั้ยบางครั้งที่เคยพูดออกไปเพื่ออยากจะทำลายความเงียบแต่กลับกลายเป็นว่าคู่สนทนากลับเงียบหนักกว่าเดิม
อันนี้ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ ทางทีดีควรดูสถานการณ์สักนิดก่อนพูด
อันนี้ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนกัน เวลาอยู่ในบรรยากาศเงียบๆ กดดันๆมักจะจ้อไม่หยุด
พอหยุดจ้อแล้วกลับมานั่งคิด ก็รู้ว่า "ตัวเองงี่เง่าอิบอ๊าย"
เอนทรี่นี่รู้สึกตัวเองว่าแปลกๆไป ที่มานั่งเขียนอะไรอย่างนี้
เอาเหอะไว้อ่านสอนใจตัวเองนะ เพราะเข้าข่ายทั้งสามข้อเลย -*-
edit @ 23 Aug 2008 18:05:27 by kaokame
